زیر سایه شعر

به نام خدا همه چی از یه تحقیق مدرسه شروع شد... یه وبلاگ منو از سال های دور درگیر خودش کرد و تا همین چند وقت پیش دنبالش می کردم و دوست داشتم منم برای خودم یه وبلاگ بزنم اما الان به هرکی بگی وبلاگ ابروشو بالا میندازه و میگه الان توی این زمونه مگه عقلتو از دست دادی دختر؟ اما من عادت به گوش کردن حرف بقیه ندارمو امروز بالاخره کاری رو که دوست داشتم کردم وبلاگم اگه خدا بخواد قراره از شعر و دلنوشته پر شه و فعلا همین پ.ن:هیچی از این محیط سر درنمیارم فعلا شما به زیر سایه شعر...

سلام! آینۀ آفتابزادۀ من! صبیحِ جبههفروز جبین گشادۀ من! اتاق را همه خورشید میکنی هر صبح سلام آینۀ روی رف نهادۀ من! همه کدورت پیچیده در تو نقش من است مگر نه آینهای تو؟ زلال سادۀ من! به برگهای گل از تو غبار روبم، اگر خزان امان دهدم، هست این ارادۀ من «فرشته عشق نداند»، که گفت؟ اینک تو: فرشتۀ همه هستی به عشق دادۀ من تو را چه کار که سرو ایستاده میمیرد؟ همیشه سبز بمان سرو ایستادۀ من! به تو رسیدن و ماندن خوش است خانۀ امن! نهایت سفر! ای انتهای جادۀ من! حسین زیر سایه شعر...

راسته که میگن پشت یه رفتاری بد قطعا یه مشکلی هست... این همه الکی خود نمایی کردن برام عجیب بود ولی وقتی فهمیپم چقدر نیاز داره به مهر و محبت برام کاراش معنی گرفت. فقط خواستم بگم یکم هوای این جور آدمارو داشته باشیم زیر سایه شعر...